บทที่ 59 ตายทั้งเป็น (05)

“ก็ช่างมัน” คนตัวโตตอบง่ายๆ ราวไม่ต้องคิดอะไร ก่อนที่ฝ่ายหญิงจะพูดไม่ออก ส่วนธีมะก็เอาแต่โอบกอด และไม่ยอมห่างกาย

บ้านหลังโตไม่สงบเงียบเหมือนดังเคย ในเวลานี้มีการตะเบ็งเสียงกรีดร้องบอกถึงความไม่พอใจ สองเท้ากระทืบเร่าด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน ยิ่งเห็นว่าที่เจ้าบ่าวตามไปดูแลนาฏนิชาด้วยแล้ว ยิ่งเจ็บยิ่งปวดพ...